Podgórze, obecnie klimatyczna dzielnica Krakowa,
przez
ponad 130 lat (1784–1915) funkcjonowało jako samodzielne, bogate miasto
austriackie, a następnie autonomiczne miasto galicyjskie.
Założone przez Austriaków naprzeciw Krakowa, rozwijało się jako ośrodek
przemysłowy, słynący z handlu, rzemiosła i zabytkowej zabudowy, w tym
Rynku Podgórskiego, kościoła św. Józefa i kopca Krakusa
Kluczowe etapy historii Podgórza:
- Początki (przed 1784): Obszar ten był początkowo wsią położoną na prawym brzegu Wisły. Ze względu na strategiczne położenie na szlaku handlowym z Krakowa na południe, miejsce to miało duże znaczenie już w średniowieczu.
- Wolne Królewskie Miasto (1784–1915): Po I rozbiorze Polski (1772), Austria postanowiła stworzyć na tym terenie miasto konkurencyjne dla Krakowa. W 1784 r. cesarz Józef II nadał Podgórzu prawa miejskie, zachęcając osadników przywilejami. W XIX wieku Podgórze prężnie się rozwijało, zyskując własną elektrownię, ratusz i rozwinięty przemysł.
- Połączenie z Krakowem (1915): Po latach starań, 1 lipca 1915 roku Podgórze zostało przyłączone do Krakowa, stając się jego XII (później XIII) dzielnicą. Decyzja ta była podyktowana chęcią wzmocnienia Krakowa przed niepodległością Polski.
- II Wojna Światowa: W okresie okupacji hitlerowcy utworzyli tu w 1941 r. getto dla ludności żydowskiej (okolice Placu Bohaterów Getta) oraz obóz KL Plaszow, co stanowi najbardziej tragiczną kartę w historii dzielnicy.
- Współczesność: Podgórze to dziś dynamiczna dzielnica łącząca zabytkowy charakter z nowoczesnością, oferująca miejsca takie jak Apteka Pod Orłem, Fabryka Schindlera, Cricoteka czy Kładka Bernatka.
W 1994 roku Stare Podgórze zostało uznane za Pomnik Historii, podkreślając jego ogromne dziedzictwo materialne i kulturowe.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz